122 - پـ ـیـ ـچــــ ـک

پـ ـیـ ـچــــ ـک

122

ما با ترس هایمان زندگی می کنیم یا شاید برای ترس هایمان زنده ایم، ترس از قضاوت شدن، از دست دادن، تنها شدن، دوست داشته نشدن، باختن، مردن... و دروغ یادمان دادند که؛ "آدمی به امید زنده ست"
دروغ...
مثل روزی که یاد گرفتیم " از محبت خارها گل می شود" و... نشد.
" خنده بر هر درد بی درمان دواست" و... نبود.
" دل به دل راه دارد" و... نداشت.
و چه دیر فهمیدیم... 

راستی اگر کودکیمان از این دروغ ها خالی بود باز هم آرزوی بزرگ شدن داشتیم؟ 

+ ٢۳ آبان ۱۳٩٢ پـ ـیـ ـچــ ـک ϽΜ