122

ما با ترس هایمان زندگی می کنیم یا شاید برای ترس هایمان زنده ایم، ترس از قضاوت شدن، از دست دادن، تنها شدن، دوست داشته نشدن، باختن، مردن... و دروغ یادمان دادند که؛ "آدمی به امید زنده ست"
دروغ...
مثل روزی که یاد گرفتیم " از محبت خارها گل می شود" و... نشد.
" خنده بر هر درد بی درمان دواست" و... نبود.
" دل به دل راه دارد" و... نداشت.
و چه دیر فهمیدیم... 

راستی اگر کودکیمان از این دروغ ها خالی بود باز هم آرزوی بزرگ شدن داشتیم؟ 

/ 0 نظر / 9 بازدید